Prva trajnija ljudska naselja na tlu današnje Srbije nastala su u mla?em kamenom dobu, u periodu 7000-3500. godine pre nove ere, uglavnom duž velikih reka (Dunav, Sava, Tisa, Morava). Posebno je Dunav bio atraktivan ranim stanovnicima Srbije, pa su tako duž njegovih obala razmeštena zna?ajna nalazišta Vin?a, Star?evo i Lepenski Vir. Veliko ratarsko naselje u Vin?i bilo je najzna?ajniji kulturni centar celog donjeg Podunavlja izme?u VI i III milenijuma p.n.e.

U IV milenijumu p.n.e. na ovo podru?je po?inju da pristižu ?obanska plemena sa ruskih stepa, bez jasnijeg etni?kog identiteta. Vremenom me?u pristiglim plemenima ja?aju Iliri, koji su u 7. veku p.n.e. ovladali kovanjem gvož?a i postali regionalna sila. Oni su vladali zapadnim delovima Srbije, dok su oblasti isto?no od Morave držali Tra?ani i Da?ani.

U 3. veku p.n.e. na tlo Srbije sa severa stižu Kelti, koji se mešaju sa zate?enim stanovništvom i ostavljaju tragove svoje kulture duž Dunava i Morave. Posle neuspelog ratnog pohoda u Gr?ku organizovanog 279. god. p.n.e. Kelti se vra?aju na obale Dunava i kod uš?a Save osnivaju naselje Singidunum - današnji glavni grad Srbije Beograd.

Na prelazu stare u novu eru Rimljani pokazuju teritorijalne pretenzije na podru?je današnje Srbije. Posle dugog ratovanja s Ilirima, Keltima i ostalim zate?enim stanovništvom, Rimljani u 1. veku nove ere pripajaju sve oblasti južno od Dunava Rimskom Carstvu i vladaju njima narednih nekoliko vekova. Tokom svoje vladavine, Rimljani su na teritoriji Srbije podigli brojne gradove i pograni?na utvr?enja na Dunavu, ?iji ostaci postoje i danas. Carska palata Felix Romuliana pored Zaje?ara, izgra?ena na prelazu iz 3. u 4. vek nove ere, uvrš?ena je na UNESCO-ovu listu svetske kulturne baštine.

Podelom Rimskog Carstva 395. godine, najve?i deo današnje Srbije potpao je pod Vizantiju. U 5. i 6. veku u?estale su provale raznih plemena na ove teritorije, a najve?i pritisak na Vizantiju vrše Avari, s kojima jedno vreme sara?uju i razna slovenska plemena. Me?utim, u prvoj polovini 7. stole?a Sloveni ulaze u savez sa Vizantijom i pod vo?stvom jednog nepoznatog srpskog kneza nanose težak poraz Avarima. Posle toga su dobili pravo da slobodno naseljavaju oblasti izme?u Jadranskog mora, Save, Morave i bosanske reke Vrbas. Tu zapo?inje istorija srednjevekovne Srbije.

Prve srpske kneževine u tim oblastima moraju da izlaze na kraj sa pretenzijama Vizantije i mo?nih suseda Bugara, ?eš?e se opredeljuju?i za saradnju sa Vizantijom, kao i susednom Hrvatskom. U drugoj polovini 9. veka misionari ?irilo i Metodije donose me?u Srbe hriš?anstvo i pismenost. Crkveni raskol 1054. godine ostavlja ve?inu srpskih teritorija u sferi uticaja pravoslavlja.

Period do kraja 12. veka protekao je u nestabilnosti, ratovima sa susednim državama (naro?ito Bugarskom, Ma?arskom i Vizantijom) i smenama vladarskih dinastija, a ovim podru?jem prolaze i krstaške vojske na putu za Jerusalim. Krajem 12. veka se kao lokalni lider pojavljuje veliki župan Stefan Nemanja, tokom ?ije vladavine dolazi do snažnog uspona srednjevekovne srpske države i zapo?inje najzna?ajnija srpska dinastija Nemanji?a. U vreme Stefana Nemanje izgra?eni su neki od najpoznatijih srpskih manastira sa UNESCO-ove liste svetske baštine, a iz tog vremena poti?e i Miroslavljevo jevan?elje, najstariji pisani dokument na srpskom jeziku.

U 13. veku Srbija postaje samostalna kraljevina, a zalaganjem Svetog Save, najmla?eg sina Stefana Nemanje, Srpska pravoslavna crkva dobija autokefalnost (pravo na samostalan izbor poglavara). Centar kulturnog i duhovnog života srednjevekovne Srbije premešta se na Kosovo. Vrhunac razvoja i teritorijalne ekspanzije Srbija doživljava u vreme kralja i cara Dušana (vladao od 1331. do 1355.), pod ?ijom vlaš?u je bila prostrana teritorija od Dunava do centralne Gr?ke. Dušan se smatra i utemeljiteljem srpskog zakonodavstva.

Posle smrti cara Dušana, njegovo carstvo se raspada na mnoštvo feudalnih poseda, a nad Srbijom se nadvija senka turske invazije na zapad. U bitkama na reci Marici 1371. i Kosovu Polju 1389. godine, srpska aristokratija je desetkovana i Turcima je otvoren put za dalje napredovanje. Zna?ajan otpor u prvoj polovini 15. veka pružaju im srpske i ma?arske snage na severu srednjevekovne Srbije, posebno oko Beograda i Smedereva. 1459. godine Turci zauzimaju Smederevo, ?ime srpske zemlje padaju pod tursku dominaciju tokom naredna ?etiri veka.

Od kraja 16. do kraja 18. veka traju ratovi izme?u Otomanske imperije i Austrije, vo?eni uglavnom preko srpskih oblasti. Sudbina lokalnog stanovništva pratila je promenljivu ratnu sre?u. U jednom trenutku takva situacija je postala vrlo nepodnošljiva, pa je 1690. došlo do najmasovnije seobe srpskog stanovništa iz južnih delova Srbije na sever i zapad, u Austrougarsku. Srbi u velikom broju naseljavaju današnju Vojvodinu, koja je u to vreme postala središte srpske kulture i politi?kog života.

Po?etkom 19. veka Srbi pod turskom vlaš?u dižu dva velika ustanka, kojima su se izborili za zna?ajnu autonomiju u okviru Otomanske imperije. Novoosnovana Kneževina Srbija dobija me?unarodno priznanje 1878. godine, a 1882. postaje Kraljevina Srbija, sa Beogradom kao prestonicom. Po?etkom 20. veka Kraljevina Srbija u?estvuje u Balkanskim ratovima, da bi 1914. godine, napadom Austrougarske na Srbiju, otpo?eo Prvi svetski rat. Iako je iz tog rata izašla kao pobedni?ka sila, Srbija je u njemu izgubila 58% muškog stanovništva.

Jedna od posledica rata bio je i nastanak Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca krajem 1918. godine, ujedinjenjem Srbije, samostalne Crne Gore i delova Austrougarske koja se raspala. Kraljevina 1929. godine dobija ime Jugoslavija, na ?elu joj je srpska dinastija Kara?or?evi?a, a glavni grad je Beograd.

U aprilu 1941. Jugoslavija bez ve?eg otpora dospeva pod okupaciju Hitlerove Nema?ke, a podru?je Srbije je raspar?ano izme?u Nema?ke i njenih saveznika Ma?arske, Bugarske, Italije, Albanije i Hrvatske. Mladi kralj beži u London, a centralna Srbija stavljena je pod formalnu upravu generala Milana Nedi?a, nema?kog saveznika. Tokom Drugog svetskog rata na tlu Srbije deluju dva rivalska gerilska pokreta - partizani po komandom komunisti?kog lidera Josipa Broza Tita i ?etnici pod komandom kraljevog oficira Draže Mihajlovi?a - koji ratuju me?usobno i protiv nacista.

Krajem 1944. godine Crvena Armija ulazi u Srbiju i u?estvuje u osloba?anju Beograda od nema?ke okupacije. Na vlast u zemlji dolaze snage na ?elu sa J.B. Titom, a Srbija postaje jedna od federalnih jedinica u okviru nove Jugoslavije, saveza nacionalnih republika sa jednopartijskom vlaš?u komunista.

Posle pada Berlinskog zida, u Srbiji se krajem 1990. održavaju prvi višestrana?ki parlamentarni izbori, na kojima je trijumfovala Socijalisti?ka partija Srbije (SPS), a za predsednika Srbije je izabran lider SPS Slobodan Miloševi?. Nedugo zatim Titova Jugoslavija se raspala u krvavom gra?anskom ratu 1991-1995. godine.

Pod imenom Savezna Republika Jugoslavija, 1992. godine nastala je državna zajednica Srbije i Crne Gore, kao jedine dve bivše jugoslovenske republike zainteresovane da ostanu zajedno. Posle gušenja oružane pobune albanske gerile na Kosovu, Miloševi? u prole?e 1999. ulazi u rat sa NATO paktom, koji je završen ulaskom stranih trupa na Kosovo, posle tromese?nog vazdušnog bombardovanja ciljeva u Srbiji i Crnoj Gori.

Miloševi? je smenjen sa vlasti u oktobru 2000. godine, posle izbornog poraza i masovnih protesta. Na vlast dolazi široka koalicija do tada opozicionih stranaka, a prvi nekomunisti?ki premijer Srbije posle Drugog svetskog rata postaje Zoran ?in?i?. U martu 2003. godine premijer ?in?i? je ubijen u atentatu, organizovanom u saradnji kriminalnog podzemlja i delova državnog aparata. Posle vanrednih parlamentarnih izbora krajem te godine, premijer Srbije postaje Vojislav Koštunica.

Glasanjem za nezavisnost na referendumu u maju 2006. godine, Crna Gora je izašla iz državne zajednice sa Srbijom. Time je i Srbija povratila državnu samostalnost posle skoro devet decenija, sada kao parlamentarna republika sa predsednikom Borisom Tadi?em.